سالهای طولانی تلاش کردم یادها و خاطراتی ویژه از ذهنم پاک نشود. بارها و بارها مرورشان کردم. توی تقویم علامت زدم، برای شان وبلاگ اختصاصی ساختم. عددها را به آخر نامهای کاربری ام اضافه کردم و از همه مضحکتر اینکه پسوردهایم را هم با همین یادها ساختم. یک جورهایی 24 ساعته باهاشان زندگی کردم. شاید چون تنها چیزهایی بودند که از یک اتفاق خاص برایم باقی مانده بودند. همین

عادت کرده ام به پاک کردن گذشته. پاره کردن دفترهای یادداشت. پاک کردن پیام هایم بعد از فرستادن، حذف کردن حساب های کاربری ام توی شبکه های اجتماعی. هر چیزی که احساس کنم سنگینی گذشته را روی شانه هایم می نشاند. به محض اینکه از شرشان خلاص می شوم ذهنم آزاد می شود، سفید می شود. انگار که جا برای فکرهای تازه هست. جا برای تلاش دوباره. شاید چون انباشته اند از شکست های مک